مجتبی رمضانی

پژوهشگر اقتصادی

اقتصاد باید حرکت می‌کرد. این تنها راه چاره پیش‌روی شاه بود. قدرتمندترین چهره سیاسی ایران می‌دانست که باید به هر قیمتی اقتصاد را احیا کند وگرنه باید پیش چشمانش حکومتش را تشییع می‌کردند. کاتوزیان در این باره می‌گوید: در سال 1339، بحران اقتصادی، آگاهی فزاینده آمریکاییان از فساد و بی‌کفایتی رژیم شاه و خصومت علنی اتحاد شوروی، شاه را واداشت به تاکتیک دیرینش یعنی «لیبرالیزه کردن» توسل جوید. شاه امیدوار بود که با چند وعده تو‌خالی، موقعیت خود را حفظ کند تا با بهبود اوضاع اقتصادی وضع را به روال سابق بازگرداند (اقتصاد سیاسی ایران ص 258).

Source: دنیای اقتصاد